Kategoria 'Łasicowce'

Kuna amerykańska i wodna

Kuna amerykańska jest przedstawicielką licznej rodziny łasicowatych. Określana jest ona również mianem kuny świerkowej. Aktualnie znanych jest kilkanaście podgatunków tego zwierzęcia. Można ją pomylić z kuną leśną, nie mniej jednak posiada w niektórych miejscach nieco jaśniejszy kolor futra. Jej sierść posiada brązowy, lśniący kolor. Jeżeli chodzi o dietę, jest to generalnie rzecz biorąc wszystkożerne zwierzę. Nie mniej jednak najczęściej jej ofiarami padają niezbyt duże ssaki ze szczególnym uwzględnieniem amerykańskiej wiewiórki czerwonej. Największą aktywnością kuna amerykańska wykazuje się wcześnie rano, a ponadto także w godzinach popołudniowych oraz w nocy. Prowadzi samotniczy tryb życia, w pary łączy się podczas sezonu godowego. Dorosłe osobniki względem innych osobników tej samej płci wykazują się niesamowicie dużą agresywnością. Jeśli chodzi o środowisko występowania, to najczęściej są to lasy iglaste oraz mieszane. Gatunek nie jest póki co zagrożony w skali globalnej wyginięciem.

Kuna wodna to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny łasicowatych. W anglosaskich krajach bardzo często określana jest ona mianem kuny rybatki. Jest to zwierzę, które w warunkach naturalnych występuje wyłącznie na terytorium Ameryki Północnej. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych sklasyfikowała je jako gatunek, któremu póki co nie zagraża wyginięcie. Przeciętna długość ciała dorosłego osobniki wynosi około pięćdziesięciu centymetrów, chociaż znani są rekordziści liczący sobie sześćdziesiąt trzy centymetry. Ogon z kolei osiąga zwykle długość w granicach trzydziestu centymetrów, a rekord w tym względzie to czterdzieści trzy centymetry. Zaznaczyć przy okazji trzeba, iż samce są większe aniżeli samice. Dorosła samica może ważyć maksymalnie nieco ponad kilogramy, natomiast w przypadku samca waga sięga maksymalnie do pięciu i pół kilograma. Sierść zwierzęcia odznacza się brązowym kolorem. Pora jego największej aktywności przypada na noc. Wówczas to właśnie wychodzi na łowy. W dzień z kolei śpi.

Tags: , , , , , , , , , , . Kategoria: Łasicowce

Łasica długoogoniasta i syberyjska

Łasica długoogoniasta jest przedstawicielką rodziny łasicowatych. W warunkach naturalnych jest to zwierzą najbardziej rozpowszechnione na terytorium Ameryki Północnej. Jest małym zwierzęciem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się bowiem przedziale pomiędzy dwudziestoma ośmioma centymetrami a czterdziestoma dwoma, przy czym zaznaczyć trzeba, że samce są większe aniżeli samice. Długość ogona mieści się w przedziale pomiędzy dwunastoma centymetrami a około trzydziestoma. Waga z kolei waha się od osiemdziesięciu gramów do maksymalnie czterystu pięćdziesięciu. Żywotność tych zwierząt oceniana jest na około dziewięć lat – jednakże w niewoli, bo w stanie dzikim liczba ta jest mniejsza. Łasica ta prowadzi samotniczy tryb życia. Pora największej jej aktywności przypada na noc, chociaż dosyć często spotykana jest także za dnia. Gatunek ten odznacza się bardzo silnym terytorializmem. Łasice te względem siebie wykazują się bardzo dużą agresywnością. Znanych jest kilkadziesiąt ich podgatunków.

Łasica syberyjska to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny łasicowatych. Określana jest również mianem kałanka. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy dwudziestoma pięcioma centymetrami a trzydziestoma dziewięcioma. Długość ogona z kolei mieści się w przedziale pomiędzy trzynastoma centymetrami a dwudziestoma jeden. Zwierzęta te ważą od trzystu sześćdziesięciu do ośmiuset dwudziestu gramów. Zaznaczyć przy tej okazji trzeba, że samce są większe aniżeli samice. Jest to zwierze prowadzące generalnie rzecz biorąc naziemny tryb życia, nie mniej jednak, jeżeli zagraża mu niebezpieczeństwo, potrafi salwować się ucieczką na drzewa. Jest także znakomitym pływakiem. Pora największej jej aktywności przypada na wieczór oraz na noc. Podstawę pożywienia tego zwierzęcia stanowią gryzonie, owady, gryzonie oraz płazy. W chwili obecnej wyszczególnić można jedenaście podgatunków łasicy syberyjskiej. Na zimę futro tego zwierzęcia staje się bardziej gęste. Sierść ma rudawy odcień.

Tags: , , , , , , , . Kategoria: Łasicowce





Zwierzęta fokowate są rodziną morskich ssaków. Są drapieżnikami. Bardzo często określane są po prostu mianem fok. Na tę rodzinę składa się obecnie dziewiętnaście gatunków. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech tych zwierząt, jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny, jest to, że ich kończyny tylne są wydłużone ku tyłowi, które do poruszania się na lądzie kompletnie się nie nadają. Fokowate nie posiadają usznych małżowin. Są zaliczane do grona znakomitych pływaków. Pod wodą są w stanie wytrzymać nawet i czterdzieści minut, a zanurkować mogą do głębokości dwustu metrów. Zwierzęta te odznaczają się bardzo dobrze rozwiniętym zmysłem wzroku. W naturalnych warunkach spotkać je można na obu półkulach. Żyją w morzach o zimnych wodach, przeważnie w ich strefach przybrzeżnych. Fokowate – jak wszystkie inne zwierzęta – narażone są na wiele chorób. Najbardziej poważną spośród nich jest nosówka. Potrafi ona zdziesiątkować nawet bardzo liczebne stada. Bardzo często powodem zachorowań zwierząt jest działalność człowieka.

Łasicowate określane są również mianem kunowatych. Jest to rodzina drapieżnych ssaków, która charakteryzuje się między innymi mnogością gatunków. Zwierzęta będące reprezentantami tej rodziny odznaczają się tym, że ich rozmiary ciała nie należą do dużych – są małe albo średnie. Są one bliskimi krewnymi innych zwierząt, takich jak pandy, skunksy oraz szopy. Drapieżniki te należą do bardzo dobrych myśliwych. Niektóre spośród tych gatunków są przez ludzi hodowane ze względu na ich futro, a niektóre są popularnymi ostatnimi czasy zwierzętami domowymi. Przypuszcza się, iż ojczyzną łasicowatych jest Eurazja. Spotykane są w warunkach naturalnych w zasadzie wszędzie na świecie, chociaż i pod tym względem nie brakuje oczywiście wyjątków. Zdecydowanie najczęściej spotkać je można w lasach – i to wszystkiego rodzaju, ale często spotyka się je w pobliżu domostw ludzkich. W naszym kraju spośród przeszło sześćdziesięciu gatunków łasicowatych żyje w stanie dzikim dziewięć. Podlegają różnym formom ochrony.