Foka szara
Ten ssak osiąga około 3,5 metra długości.Skóra foki szarej ma izolacyjną warstwę tłuszczu, tak grubą, że może przeżyć w bardzo zimnej wodzie, takiej że człowiek po kilku minutach umarł by. Ma ona wielkie i łagodne oczy. Tego ssaka można spotkać między bałtyckimi szkierami. Jej silne płetwy i dobry kształt ciała pozwala czynić fokę szarą świetna pływaczką. Żywią się one głównie rybami. Dzięki dużym oczom potrafią widzieć nawet w ciemnej wodzie. Umożliwia im to łatwiejsze zdobycie pożywienia, jednak ważniejszymi atutami jest zmysł smaku i słuchu więc nawet ślepe foki potrafią jakoś zdobyć pokarm. Foka szara nie posiada uszu zewnętrznych. Mają one za to aparaty słuchowe wewnętrzne. Foki mają cały czas zapłakane oczy, bo nie posiadają tak jak człowiek gruczołów regulujących oczne wydzieliny. Foka szara potrafi przemieszczać się setki kilometrów z miejsca w jakim się rozmnażają. Te ssaki można spotkać na morzu bałtyckim. Bardzo dużo czasu spędzają na polowaniu więc można zauważyć ich głowy wynurzające się z morza.
Foka grenlandzka to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny fokowatych. Określana jest również mianem foki siodlastej. W warunkach naturalnych występuje ona w arktycznych morzach. Nie jest to zwierzę zagrożone póki co wyginięciem. Nie mniej jednak nie oznacza to wcale, że zwierzęta te nie są przedmiotem ochrony. W bardzo wielu miejscach objęte są częściową ochroną. Działalność prowadzona przez człowieka przyczyniła się do zdziesiątkowania populacji. Zwierzęta te były i nadal są zabijane ze względu na swoje skóry oraz tłuszcz, a także ze względu na mięso. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, samice są nieco mniejsze aniżeli samce. Ogólnie długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale od stu osiemdziesięciu centymetrów do stu dziewięćdziesięciu. Waga natomiast waha się w przedziale pomiędzy stu dwudziestoma kilogramami a sto trzydziestoma pięcioma. Podstawę pożywienia tego zwierzęcia stanowią ryby oraz składające się na plankton skorupiaki. Jest to ssak prowadzący wędrowny tryb życia. Do rodziny fokowatych należy między innymi foka pospolita. Jest to zwierzę żyjące w warunkach naturalnych także i na terenie naszego kraju. Generalnie rzecz biorąc, na wszystkich obszarach swojego występowania jest zwierzęciem bardzo pospolitym oraz rozpowszechnionym. W przypadku tych zwierząt nie ma zaznaczonego dymorfizmu płciowego. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika wynosi około stu osiemdziesięciu centymetrów. W zakresie ubarwienia występuje rozpiętość od koloru jasnoszarego do ciemnego brązu. Ze wszystkich zmysłów posiadają najsłabiej wykształcony węch. Za to słuch oraz wzrok są u nich znakomite. Foki pospolite preferują wody płytkie, natomiast na większe głębokości raczej się nie zapuszczają. Podstawę ich pożywienia stanowią ryby ze wskazaniem na śledzie oraz dorsze. Nie gardzą również bezkręgowcami. Po ciąży trwającej przeciętnie od dziewięciu miesięcy do maksymalnie jedenastu samica wydaje na świat zazwyczaj jedno młode, zdecydowanie rzadziej zdarza się, że młodych jest dwoje.
Jedną z przedstawicielek rodziny fokowatych jest foka szara. Występuje także i w naszym kraju, gdzie jest objęta całkowitą ochroną. Co więcej, w Polsce zwierzę te jest bardzo rzadkie, w związku z czym posiada status zagrożonego wyginięciem. Dodać przy tej okazji można, że w skali globalnej foce szarej wyginięcie póki co nie zagraża. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, samce są większe aniżeli samice. Długość ciała dorosłego samca wynosić może nawet trzy metry, zaś jego waga może dochodzić do trzystu kilogramów. W przypadku samic maksymalna długość ciała to dwa metry, zaś górna granica w przypadku wagi to sto dwadzieścia pięć kilogramów. Są to zwierzęta, których tryb życia określić można mianem wodno-lądowego. Na lądzie ssaki te sprawiają wrażenie niezdarnych, w wodzie natomiast poruszają się z wyjątkową sprawnością oraz zwinnością. Nie przepadają za zbytnio dalekimi wędrówkami. Bardzo lubią wygrzewanie się na słońcu. Należą do zwierząt bardzo ostrożnych, a także jednocześnie płochliwych.
Słoń morski północny to kolejny z przedstawicieli rodziny fokowatych. Według Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych, zwierzętom tym nie zagraża w skali globalnej wyginięcie, chociaż znane są aktualnie jedynie trzy stanowiska, gdzie one występują – na Alasce, w Meksyku oraz w Stanach Zjednoczonych. Są to ssaki o potężnych rozmiarach. Dorosły samiec może osiągnąć długość ciała wynoszącą nawet do sześciu metrów przy wadze do niemalże czterech ton. Samice są zdecydowanie mniejsze – na długość liczyć sobie mogą bowiem maksymalnie trzy i pół metra, a ważyć około dziewięciuset kilogramów. Samiec rekordzista ważył aż pięć ton, a jego ciało miało długość prawie siedmiu metrów. Podstawę pożywienia tych zwierząt stanowią głowonogi oraz ryby. Zdecydowaną większość swojego czasu spędzają one w wodzie. Potrafią zanurkować na głębokości sięgające nawet i tysiąc pięćset metrów, natomiast pod wodą wytrzymują do osiemdziesięciu minut. Samice żyją średnio dwadzieścia lat, samce zaś mniej więcej sześć lat krócej.
Mniszka hawajska jest reprezentantką rodziny fokowatych. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy dwustu dziesięcioma centymetrami a dwustu trzydziestoma, przy czym zaznaczyć trzeba, iż samice są nieznacznie dłuższe aniżeli samce. Są za to zdecydowanie cięższe. O ile ich waga oscyluje w granicach dwustu siedemdziesięciu pięciu kilogramów, o tyle w przypadku samców jest to o jakieś sto kilogramów mniej. Samce ponadto odznaczają się nieco jaśniejszym ubarwieniem futra. Podstawę pożywienia tych zwierząt stanowią głowonogi, ryby oraz skorupiaki. W naturalnych warunkach występują w Archipelagu Hawajskim, zaś mówiąc precyzyjniej – w jego północno-zachodniej części. Są typowymi samotnikami. Mniszka hawajska jest gatunkiem, któremu grozi wyginięcie – i jest to stopień niesamowicie krytyczny. Żyje ich aktualnie niespełna dwa tysiące. Żywotność tych zwierząt szacowana jest na około trzydzieści lat. Są bardzo dobrze przystosowane do warunków życia na otwartych wodach morskich.
