Tag 'zielona'

Jaszczurka zielona i zwinka

Jaszczurka zielona to także przedstawicielka rodziny jaszczurek właściwych. Występuje na terenie naszego kraju, a zgodnie z Polską Czerwoną Księgą Zwierząt posiada u nas status gatunku znikłego, w związku z czym – co jest chyba w takiej sytuacji całkowicie zrozumiałe – objęta jest ścisłą ochroną. W warunkach naturalnych spotykana jest również i w innych częściach kontynentu europejskiego. Jest to zwierzę preferujące raczej nizinne tereny. Jako ciekawostkę można w tym miejscu nadmienić, iż spośród wszystkich posiadających kończyny jaszczurek, jakie występują w Europie Środkowej, jaszczurka zielona jest największa. Dorosłe osobniki osiągają długość ciała wynoszącą około czterdziestu centymetrów, natomiast masa ich ciała dochodzi nawet do kilograma. Jeśli chodzi zaś o biotop, gady te preferują obszary trawiaste. Muszą one być w każdym bądź razie suche oraz dobrze nasłonecznione. Podstawę pożywienia tych gadów stanowią owady. Większe osobniki zjadają natomiast węże oraz mniejsze jaszczurki.

Jaszczurka zwinka to kolejna przedstawicielka rodziny jaszczurek właściwych. Spotykana jest ona w naszym kraju i chociaż spośród wszystkich gadów występujących na terenie naszego kraju jest gatunkiem najbardziej licznym i rozpowszechnionym, objęta jest ścisłą ochroną. Generalnie rzecz biorąc, w warunkach naturalnych zwierzę te spotkać można na praktycznie całym kontynencie europejskim, chociaż oczywiście są takie rejony, gdzie nie ma jej wcale. W naszym kraju długość ciała dorosłego osobnika rzadko kiedy przekracza dwadzieścia centymetrów, jednakże we wschodniej części Europy żyją egzemplarze osiągające długość do dwudziestu ośmiu centymetrów. Gady te charakteryzują się między innymi tym, że są bardzo przywiązane do terytoriów, na jakich żyją. Zwykle spędzają na nich całe życie, w przypadku niebezpieczeństwa stają do ich obrony. Podstawę pożywienia zwinki stanowią rozmaite bezkręgowce takie jak ślimaki, owady oraz pająki. Bywa też i tak, że zjada ona innych przedstawicieli swego gatunku.





Zwierzęta fokowate są rodziną morskich ssaków. Są drapieżnikami. Bardzo często określane są po prostu mianem fok. Na tę rodzinę składa się obecnie dziewiętnaście gatunków. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech tych zwierząt, jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny, jest to, że ich kończyny tylne są wydłużone ku tyłowi, które do poruszania się na lądzie kompletnie się nie nadają. Fokowate nie posiadają usznych małżowin. Są zaliczane do grona znakomitych pływaków. Pod wodą są w stanie wytrzymać nawet i czterdzieści minut, a zanurkować mogą do głębokości dwustu metrów. Zwierzęta te odznaczają się bardzo dobrze rozwiniętym zmysłem wzroku. W naturalnych warunkach spotkać je można na obu półkulach. Żyją w morzach o zimnych wodach, przeważnie w ich strefach przybrzeżnych. Fokowate – jak wszystkie inne zwierzęta – narażone są na wiele chorób. Najbardziej poważną spośród nich jest nosówka. Potrafi ona zdziesiątkować nawet bardzo liczebne stada. Bardzo często powodem zachorowań zwierząt jest działalność człowieka.

Łasicowate określane są również mianem kunowatych. Jest to rodzina drapieżnych ssaków, która charakteryzuje się między innymi mnogością gatunków. Zwierzęta będące reprezentantami tej rodziny odznaczają się tym, że ich rozmiary ciała nie należą do dużych – są małe albo średnie. Są one bliskimi krewnymi innych zwierząt, takich jak pandy, skunksy oraz szopy. Drapieżniki te należą do bardzo dobrych myśliwych. Niektóre spośród tych gatunków są przez ludzi hodowane ze względu na ich futro, a niektóre są popularnymi ostatnimi czasy zwierzętami domowymi. Przypuszcza się, iż ojczyzną łasicowatych jest Eurazja. Spotykane są w warunkach naturalnych w zasadzie wszędzie na świecie, chociaż i pod tym względem nie brakuje oczywiście wyjątków. Zdecydowanie najczęściej spotkać je można w lasach – i to wszystkiego rodzaju, ale często spotyka się je w pobliżu domostw ludzkich. W naszym kraju spośród przeszło sześćdziesięciu gatunków łasicowatych żyje w stanie dzikim dziewięć. Podlegają różnym formom ochrony.