Tag 'Ssaki'

Tygrys bengalski i wilk polarny

Jego wygląd i siła mogą wzbudzać respekt.Tygrys bengalski jest jednym z drapieżników należących do najgroźniejszych na świecie. Potrafi on upolować zdobycz nawet dwa razy większą od siebie. Jego zabarwienie futra doskonale pozwala mu na skrycie się w środowisku sawann i cienistych lasów. Najczęściej poluje on nocą. Swoje terytorium zaznacza wydzielinami gruczoł zapachowych i moczem. Dorosły tygrys może w ciągu jednego roku upolować nawet trzydzieści bawołów. Jego ryk jest tak głośny, że słychać go nawet w odległości 2 kilometrów. Ten tygrys osiąga około 3 metrów długości i może ważyć nawet 350 kilogramów. Jednak największym kotem jest tygrys syberyjski, który waży o 100 kilogramów więcej. W przeciwieństwie do innych kotów tygrys bengalski może zjeść nawet w połowie zgnite mięso. Młode tygrysy w połowie umierają nie osiągając wieku dorosłości. Gdy tygrys zdobędzie już ofiarę swój łup zaczyna jeść od tylnych części. Niektóre tygrysy, a w szczególności chore lub głodne potrafią atakować domowe było. Zdarza się też, że zaatakują ludzi. Takie tygrysy nazwane są ludojadami.

Wilk polarny: Żyje w środowisku w którym przez 5 miesięcy panuje ciemność. Wilk polary przez wiele lat żyje w takim miejscu gdzie temperatura jest poniżej zera. Przez kilka miesięcy żyje w ciemnościach i przez kilka tygodni potrafi wytrzymać bez pożywienia. Żyje w regionie gdzie człowiek nie może mu zagrozić. Obszar jaki zamieszkuje wilk polarny potrafi osiągać nawet do minus 100 stopni Celsjusza. Ziemia przez cały czas jest zamrożona, a rośliny tylko o płytkich korzeniach mają szansę tu przetrwać. Gdy przez wiele dni nie je jest potem w stanie zjeść 10 kilogramów mięsa na raz. Gdy te wilki zaczynają wyć chcą zamanifestować swoją obecność innym stadom, żeby nie doszło do walki o teren. Na obszarach arktycznych jest bardzo mało pożywienia. Gdy wilk polarny upoluje zająca polarnego zjada go w całości razem ze skórą, kośćmi i sierścią. Tak pożywienie się w ogóle nie marnuje. Te wilki żyją w małych stadach. Często jest tak, że stado składa się z matki ojca i młodych. Jednak gdy stado robi się większe, to dowodzi nim najwyższą rangą samiec. Takie stada liczą od siedmiu do trzydziestu zwierząt. Wilk polarny jest blisko spokrewniony z wilkiem leśnym, wilkiem czerwonych oraz wilkiem japońskim.

Jaguarundi i Jaguar

Ten ssak nie przypomina kota.Jaguarundi jest ssakiem z rodziny kotów. Jednak jego wygląd przypomina kunę. Jego długie ciało stanowi zaletę w zagęszczonym lesie. Kot ten jest bardzo płochliwy. Unika on terenów otwartych i bez przerwy przebywa w zaroślach, w których ciężko go zauważyć. Dlatego, że ciągle się kryje bardzo mało wiadomo na temat jego sposobie życia i liczebności. W dawnych latach Indianie hodowali to zwierzę, ponieważ w domach grasowały myszy, a to świetny ssak radzący sobie z tymi gryzoniami. Jaguarundi poluje głównie na małe zwierzęta typu myszy, czy jaszczurki. Dlatego by się nasycić musi dziennie upolować około 40 takich małych zwierząt. Te koty występują głównie od południowego Teksasu aż po północną Argentynę. Jego gęsta i krótka sierść może być kasztanowa, ciemnoszara lub płowa. Jego włosy zmieniają się z wiekiem i dlatego staje się taka różnorodna. Młode mają małe cętki oraz pręgi, które z biegiem czasu pomału znikają. Z jednego miotu mogą się wydostać małe o różnych ubarwieniach. Jaguar. Pochodzi z rzędu drapieżników. Futro tego kota przyciąga wielu myśliwych, dlatego występują bardzo rzadko. Jaguar potrafi dostosować się do różnych środowisk. Od gęstych dżungli po lasy nabrzeżne. Może on również osiedlać się na otwartych terenach jeśli jest tam dostateczna ilość skał i traw oraz wody. Ciekawostką jest to, że Jaguar jest jedynym kotem, który nie ryczy. Może on skrzyżować się jedynie z lwem, gdzie duże zwierzęta kotowate takie jak tygrys, pantera, lew mogą się ze sobą krzyżować w niewoli. Te zwierzęta potrafią bardzo dobrze wspinać się na drzewa, jednak pożywienia szukają przede wszystkim na lądzie. Najczęściej polują w nocy. Potrafią one osiągać bardzo duże prędkości, jednak bardzo szybko się męczy, więc jak chce coś upolować to musi podejść do ofiary tak blisko jak tylko jest to możliwe. Jego zdobyczami są różne zwierzęta od dużych jeleni po małe myszy. Obszar w jakim występuje to Ameryka Środkowa i Południowa. Do tej samej rodziny należy również pantera, lew, tygrys oraz pantera śnieżna.

Pingwin i delfin

Pingwin to mieszkaniec Antarktydy. Pingwin podobnie jak foki pokryty jest warstwą tłuszczu, który go pokrywa. Pingwiny są bardzo charakterystyczne, ponieważ posiadają czarno białe futerko i specyficzny chód, czyli przy robieniu kroków kiwają się na obie strony jest to bardzo zabawny widok. Pingwiny maja jeszcze wiele innych cech wspólnych z fokami, ponieważ tak jak one uwielbiają ryby i spędzają czas na ladzie czy też krze wodnej. Pingwiny na lądzie składają jaja najczęściej na parę przypada jedno. Ale uwaga to samiec je wysiaduje a samica zeruje. Później, gdy jaja pękną rodzice nadal opiekują się młodymi trzymając ej pod nogami, aby miały ochronę przed zimnem. Pingwiny lubią zimno, dlatego też bardzo rzadko są atrakcją zoo, ale takie też się zdarzają. Pingwin prawie nie wydaje głosu, czyli jeśli nawet podczas głodu wszystko wyrażają za pomocą ruchu tylko w ten sposób mogą zdobyć jakąś samice ponadto pingwiny są uważne za rozdaj ptaków tylko takich, które nie latają, ponieważ posiadają skrzydła, ale są zbyt mizerne w stosunku do masy. Delfin jest mieszkańcem mórz. Delfiny do tego, aby mogły funkcjonować potrzebują specjalnego miejsca, czyli odpowiedniej przestrzeni. Delfiny najczęściej spotyka się na lagunach, czyli wodach słonych. Delfiny wyglądem przypominają duże ryby, ponieważ mają płetwy oraz skrzela jednak nie są nimi do końca. Delfiny w odróżnieniu dom ryb są bardzo mądre można je nauczyć sztuczek i doskonale nadają się do pracy z dziećmi chorymi. Delfiny są zawsze pozytywnie nastawione do ludzi, czyli nie są drapieżnikami. Zazwyczaj można się z nimi bawić i pływać, ponieważ nie przejawiają agresywnego stylu bycia. Delfiny pod wodą porozumiewają się za pomocą fal ultra dźwiękowych nie wyczuwalnych nawet dla ucha człowieka. Są to typowe zwierzęta stadne. Całość swojego życia spędzają w wodzie, ponieważ tak a nie inaczej wygalują na powierzchni by tylko zginęły. Delfiny są niezwykle interesujące nic wiec dziwnego ze ludzie tak bardzo chcą je poznać i dowiedzieć się o ich zwyczajach. Co ważne można je udomowić szybko, ponieważ nie są agresywne?

Foka szara

Ten ssak osiąga około 3,5 metra długości.Skóra foki szarej ma izolacyjną warstwę tłuszczu, tak grubą, że może przeżyć w bardzo zimnej wodzie, takiej że człowiek po kilku minutach umarł by. Ma ona wielkie i łagodne oczy. Tego ssaka można spotkać między bałtyckimi szkierami. Jej silne płetwy i dobry kształt ciała pozwala czynić fokę szarą świetna pływaczką. Żywią się one głównie rybami. Dzięki dużym oczom potrafią widzieć nawet w ciemnej wodzie. Umożliwia im to łatwiejsze zdobycie pożywienia, jednak ważniejszymi atutami jest zmysł smaku i słuchu więc nawet ślepe foki potrafią jakoś zdobyć pokarm. Foka szara nie posiada uszu zewnętrznych. Mają one za to aparaty słuchowe wewnętrzne. Foki mają cały czas zapłakane oczy, bo nie posiadają tak jak człowiek gruczołów regulujących oczne wydzieliny. Foka szara potrafi przemieszczać się setki kilometrów z miejsca w jakim się rozmnażają. Te ssaki można spotkać na morzu bałtyckim. Bardzo dużo czasu spędzają na polowaniu więc można zauważyć ich głowy wynurzające się z morza.

Foka szara i wąsata

Jedną z przedstawicielek rodziny fokowatych jest foka szara. Występuje także i w naszym kraju, gdzie jest objęta całkowitą ochroną. Co więcej, w Polsce zwierzę te jest bardzo rzadkie, w związku z czym posiada status zagrożonego wyginięciem. Dodać przy tej okazji można, że w skali globalnej foce szarej wyginięcie póki co nie zagraża. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, samce są większe aniżeli samice. Długość ciała dorosłego samca wynosić może nawet trzy metry, zaś jego waga może dochodzić do trzystu kilogramów. W przypadku samic maksymalna długość ciała to dwa metry, zaś górna granica w przypadku wagi to sto dwadzieścia pięć kilogramów. Są to zwierzęta, których tryb życia określić można mianem wodno-lądowego. Na lądzie ssaki te sprawiają wrażenie niezdarnych, w wodzie natomiast poruszają się z wyjątkową sprawnością oraz zwinnością. Nie przepadają za zbytnio dalekimi wędrówkami. Bardzo lubią wygrzewanie się na słońcu. Należą do zwierząt bardzo ostrożnych, a także jednocześnie płochliwych.

Foka wąsata to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny fokowatych. Określana jest ona również mianem foki brodatej. Charakteryzuje się między innymi tym, że spośród wszystkich fok żyjących na Antarktyce ta właśnie jest największa. Z gospodarczego punktu widzenia nie jest to zwierzę o dużym znaczeniu. Od czasu do czasu poławiają je tylko Eskimosi. Samice są mniejsze aniżeli samce. Przeciętna długość dorosłego samca wynosi nieco ponad trzy i pół metra, samice natomiast są zazwyczaj o metr krótsze. Waga dorosłych osobników mieści się w przedziale pomiędzy dwustu siedemdziesięciu pięcioma kilogramami a czterystu. Jest to zwierzę prowadzące zazwyczaj samotniczy tryb życia. Rzadko się zdarza, aby występowało ono w grupach. Głębokością, na jaką potrafi zanurkować jest siedemdziesiąt metrów maksymalnie. Ciąża u tego zwierzęcia trwa około jedenastu miesięcy. Samica wydaje na świat zazwyczaj dwoje młodych. Ciekawostką jest to, że zajść w ciążę samica foki wąsatej może tylko i wyłącznie raz na dwa lata.





Zwierzęta fokowate są rodziną morskich ssaków. Są drapieżnikami. Bardzo często określane są po prostu mianem fok. Na tę rodzinę składa się obecnie dziewiętnaście gatunków. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech tych zwierząt, jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny, jest to, że ich kończyny tylne są wydłużone ku tyłowi, które do poruszania się na lądzie kompletnie się nie nadają. Fokowate nie posiadają usznych małżowin. Są zaliczane do grona znakomitych pływaków. Pod wodą są w stanie wytrzymać nawet i czterdzieści minut, a zanurkować mogą do głębokości dwustu metrów. Zwierzęta te odznaczają się bardzo dobrze rozwiniętym zmysłem wzroku. W naturalnych warunkach spotkać je można na obu półkulach. Żyją w morzach o zimnych wodach, przeważnie w ich strefach przybrzeżnych. Fokowate – jak wszystkie inne zwierzęta – narażone są na wiele chorób. Najbardziej poważną spośród nich jest nosówka. Potrafi ona zdziesiątkować nawet bardzo liczebne stada. Bardzo często powodem zachorowań zwierząt jest działalność człowieka.

Łasicowate określane są również mianem kunowatych. Jest to rodzina drapieżnych ssaków, która charakteryzuje się między innymi mnogością gatunków. Zwierzęta będące reprezentantami tej rodziny odznaczają się tym, że ich rozmiary ciała nie należą do dużych – są małe albo średnie. Są one bliskimi krewnymi innych zwierząt, takich jak pandy, skunksy oraz szopy. Drapieżniki te należą do bardzo dobrych myśliwych. Niektóre spośród tych gatunków są przez ludzi hodowane ze względu na ich futro, a niektóre są popularnymi ostatnimi czasy zwierzętami domowymi. Przypuszcza się, iż ojczyzną łasicowatych jest Eurazja. Spotykane są w warunkach naturalnych w zasadzie wszędzie na świecie, chociaż i pod tym względem nie brakuje oczywiście wyjątków. Zdecydowanie najczęściej spotkać je można w lasach – i to wszystkiego rodzaju, ale często spotyka się je w pobliżu domostw ludzkich. W naszym kraju spośród przeszło sześćdziesięciu gatunków łasicowatych żyje w stanie dzikim dziewięć. Podlegają różnym formom ochrony.