Jaszczurka murowa i perłowa
Jaszczurka murowa to jeszcze jedna reprezentantka rodziny jaszczurek właściwych. Określana jest ona również mianem murówki zwyczajnej. W naszym kraju ona nie występuje, chociaż co i rusz pojawiają się takowe informacje – jak się później okazuje, pomylona została z jaszczurką żyworodną. W naturalnym środowisku gada tego spotkać można w Europie Środkowej – a mówiąc dokładniej, w południowej jej części. Zwierzę te jest bowiem jedną z najbardziej ciepłolubnych jaszczurek. Jeżeli chodzi o faunę występującą w tej właśnie części kontynentu europejskiego, jest gatunkiem, któremu zagraża niestety w bardzo wysokim stopniu wyginięcie. Dorosłe osobniki mogą na długość ciała osiągnąć maksymalnie dwadzieścia dwa i pół centymetra. Podstawowym kolorem ciała tego zwierzęcia jest szarość albo brąz, jednakże w zależności od warunków bardzo się on zmienia. Jaszczurka murowa najbardziej upodobała sobie kamieniste obszary. Jeżeli pogoda jest ciepła i słoneczna, gad wykazuje się aktywnością przez cały dzień.
Jaszczurka perłowa należy do rodziny jaszczurek właściwych. Spośród nich wszystkich charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest największa. Dorosłe osobniki osiągają bowiem długość ciała mieszczącą się w przedziale pomiędzy czterdziestoma centymetrami a osiemdziesięcioma. Warto także przy tym nadmienić, że jest to jeden z najbardziej intensywnie ubarwionych gadów, jakie żyją na całym kontynencie europejskim. Bardzo charakterystycznym elementem w jego wyglądzie zewnętrznym jest znajdujący się na grzbiecie wzór przypominający na pierwszy rzut ślimaka. W naszym kraju jaszczurka ta nie występuje, spotkać ją natomiast w warunkach naturalnych można na południu Europy oraz w północnej części kontynentu afrykańskiego. Ciekawostką jest to, że w hiszpańskich górach żyje ona nawet na wysokościach przekraczających dwa tysiące metrów ponad poziomem morza. Jaszczurka perłowa żywi się niewielkim zwierzętami – włącznie z mniejszymi od siebie gatunkami jaszczurek, a ponadto także małymi gryzoniami.
Słoń morski północny to kolejny z przedstawicieli rodziny fokowatych. Według Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych, zwierzętom tym nie zagraża w skali globalnej wyginięcie, chociaż znane są aktualnie jedynie trzy stanowiska, gdzie one występują – na Alasce, w Meksyku oraz w Stanach Zjednoczonych. Są to ssaki o potężnych rozmiarach. Dorosły samiec może osiągnąć długość ciała wynoszącą nawet do sześciu metrów przy wadze do niemalże czterech ton. Samice są zdecydowanie mniejsze – na długość liczyć sobie mogą bowiem maksymalnie trzy i pół metra, a ważyć około dziewięciuset kilogramów. Samiec rekordzista ważył aż pięć ton, a jego ciało miało długość prawie siedmiu metrów. Podstawę pożywienia tych zwierząt stanowią głowonogi oraz ryby. Zdecydowaną większość swojego czasu spędzają one w wodzie. Potrafią zanurkować na głębokości sięgające nawet i tysiąc pięćset metrów, natomiast pod wodą wytrzymują do osiemdziesięciu minut. Samice żyją średnio dwadzieścia lat, samce zaś mniej więcej sześć lat krócej.
Łasica długoogoniasta jest przedstawicielką rodziny łasicowatych. W warunkach naturalnych jest to zwierzą najbardziej rozpowszechnione na terytorium Ameryki Północnej. Jest małym zwierzęciem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się bowiem przedziale pomiędzy dwudziestoma ośmioma centymetrami a czterdziestoma dwoma, przy czym zaznaczyć trzeba, że samce są większe aniżeli samice. Długość ogona mieści się w przedziale pomiędzy dwunastoma centymetrami a około trzydziestoma. Waga z kolei waha się od osiemdziesięciu gramów do maksymalnie czterystu pięćdziesięciu. Żywotność tych zwierząt oceniana jest na około dziewięć lat – jednakże w niewoli, bo w stanie dzikim liczba ta jest mniejsza. Łasica ta prowadzi samotniczy tryb życia. Pora największej jej aktywności przypada na noc, chociaż dosyć często spotykana jest także za dnia. Gatunek ten odznacza się bardzo silnym terytorializmem. Łasice te względem siebie wykazują się bardzo dużą agresywnością. Znanych jest kilkadziesiąt ich podgatunków.
Jaszczurka żyworodna jest kolejną reprezentantką rodziny jaszczurek właściwych. Występuje ona w naszym kraju i objęta jest ścisłą ochroną gatunkową. Ponadto w warunkach naturalnych spotkać ją można w niektórych miejscach na kontynentach europejskim oraz azjatyckim. Dla przykładu w Alpach spotkać ją można na wysokościach sięgających trzech tysięcy metrów ponad poziomem morza. Nie należy do zbyt dużych gadów. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje bowiem w granicach szesnastu centymetrów. Niekiedy jaszczurka żyworodna bywa mylona z inną jaszczurką, a mianowicie ze zwinką – zwierzęta te jednak różnią się od siebie między innymi układem łusek. Jaszczurka żyworodna jest całkiem niezłym pływakiem, dlatego też w przypadku zagrożenia salwuje się ucieczką do wody. Do najsprawniejszych biegaczy nie należy, dlatego można ją stosunkowo łatwo złapać. W zimowy sen zapada tylko w tych krajach, gdzie klimat jest chłodny. Podstawę jej pożywienia stanowią owady oraz pająki, nie gardzi także ślimakami.
