Tag 'perłowa'

Jaszczurka murowa i perłowa

Jaszczurka murowa to jeszcze jedna reprezentantka rodziny jaszczurek właściwych. Określana jest ona również mianem murówki zwyczajnej. W naszym kraju ona nie występuje, chociaż co i rusz pojawiają się takowe informacje – jak się później okazuje, pomylona została z jaszczurką żyworodną. W naturalnym środowisku gada tego spotkać można w Europie Środkowej – a mówiąc dokładniej, w południowej jej części. Zwierzę te jest bowiem jedną z najbardziej ciepłolubnych jaszczurek. Jeżeli chodzi o faunę występującą w tej właśnie części kontynentu europejskiego, jest gatunkiem, któremu zagraża niestety w bardzo wysokim stopniu wyginięcie. Dorosłe osobniki mogą na długość ciała osiągnąć maksymalnie dwadzieścia dwa i pół centymetra. Podstawowym kolorem ciała tego zwierzęcia jest szarość albo brąz, jednakże w zależności od warunków bardzo się on zmienia. Jaszczurka murowa najbardziej upodobała sobie kamieniste obszary. Jeżeli pogoda jest ciepła i słoneczna, gad wykazuje się aktywnością przez cały dzień.

Jaszczurka perłowa należy do rodziny jaszczurek właściwych. Spośród nich wszystkich charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest największa. Dorosłe osobniki osiągają bowiem długość ciała mieszczącą się w przedziale pomiędzy czterdziestoma centymetrami a osiemdziesięcioma. Warto także przy tym nadmienić, że jest to jeden z najbardziej intensywnie ubarwionych gadów, jakie żyją na całym kontynencie europejskim. Bardzo charakterystycznym elementem w jego wyglądzie zewnętrznym jest znajdujący się na grzbiecie wzór przypominający na pierwszy rzut ślimaka. W naszym kraju jaszczurka ta nie występuje, spotkać ją natomiast w warunkach naturalnych można na południu Europy oraz w północnej części kontynentu afrykańskiego. Ciekawostką jest to, że w hiszpańskich górach żyje ona nawet na wysokościach przekraczających dwa tysiące metrów ponad poziomem morza. Jaszczurka perłowa żywi się niewielkim zwierzętami – włącznie z mniejszymi od siebie gatunkami jaszczurek, a ponadto także małymi gryzoniami.





Zwierzęta fokowate są rodziną morskich ssaków. Są drapieżnikami. Bardzo często określane są po prostu mianem fok. Na tę rodzinę składa się obecnie dziewiętnaście gatunków. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech tych zwierząt, jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny, jest to, że ich kończyny tylne są wydłużone ku tyłowi, które do poruszania się na lądzie kompletnie się nie nadają. Fokowate nie posiadają usznych małżowin. Są zaliczane do grona znakomitych pływaków. Pod wodą są w stanie wytrzymać nawet i czterdzieści minut, a zanurkować mogą do głębokości dwustu metrów. Zwierzęta te odznaczają się bardzo dobrze rozwiniętym zmysłem wzroku. W naturalnych warunkach spotkać je można na obu półkulach. Żyją w morzach o zimnych wodach, przeważnie w ich strefach przybrzeżnych. Fokowate – jak wszystkie inne zwierzęta – narażone są na wiele chorób. Najbardziej poważną spośród nich jest nosówka. Potrafi ona zdziesiątkować nawet bardzo liczebne stada. Bardzo często powodem zachorowań zwierząt jest działalność człowieka.

Łasicowate określane są również mianem kunowatych. Jest to rodzina drapieżnych ssaków, która charakteryzuje się między innymi mnogością gatunków. Zwierzęta będące reprezentantami tej rodziny odznaczają się tym, że ich rozmiary ciała nie należą do dużych – są małe albo średnie. Są one bliskimi krewnymi innych zwierząt, takich jak pandy, skunksy oraz szopy. Drapieżniki te należą do bardzo dobrych myśliwych. Niektóre spośród tych gatunków są przez ludzi hodowane ze względu na ich futro, a niektóre są popularnymi ostatnimi czasy zwierzętami domowymi. Przypuszcza się, iż ojczyzną łasicowatych jest Eurazja. Spotykane są w warunkach naturalnych w zasadzie wszędzie na świecie, chociaż i pod tym względem nie brakuje oczywiście wyjątków. Zdecydowanie najczęściej spotkać je można w lasach – i to wszystkiego rodzaju, ale często spotyka się je w pobliżu domostw ludzkich. W naszym kraju spośród przeszło sześćdziesięciu gatunków łasicowatych żyje w stanie dzikim dziewięć. Podlegają różnym formom ochrony.