Łasica długoogoniasta i syberyjska
Łasica długoogoniasta jest przedstawicielką rodziny łasicowatych. W warunkach naturalnych jest to zwierzą najbardziej rozpowszechnione na terytorium Ameryki Północnej. Jest małym zwierzęciem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się bowiem przedziale pomiędzy dwudziestoma ośmioma centymetrami a czterdziestoma dwoma, przy czym zaznaczyć trzeba, że samce są większe aniżeli samice. Długość ogona mieści się w przedziale pomiędzy dwunastoma centymetrami a około trzydziestoma. Waga z kolei waha się od osiemdziesięciu gramów do maksymalnie czterystu pięćdziesięciu. Żywotność tych zwierząt oceniana jest na około dziewięć lat – jednakże w niewoli, bo w stanie dzikim liczba ta jest mniejsza. Łasica ta prowadzi samotniczy tryb życia. Pora największej jej aktywności przypada na noc, chociaż dosyć często spotykana jest także za dnia. Gatunek ten odznacza się bardzo silnym terytorializmem. Łasice te względem siebie wykazują się bardzo dużą agresywnością. Znanych jest kilkadziesiąt ich podgatunków.
Łasica syberyjska to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny łasicowatych. Określana jest również mianem kałanka. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy dwudziestoma pięcioma centymetrami a trzydziestoma dziewięcioma. Długość ogona z kolei mieści się w przedziale pomiędzy trzynastoma centymetrami a dwudziestoma jeden. Zwierzęta te ważą od trzystu sześćdziesięciu do ośmiuset dwudziestu gramów. Zaznaczyć przy tej okazji trzeba, że samce są większe aniżeli samice. Jest to zwierze prowadzące generalnie rzecz biorąc naziemny tryb życia, nie mniej jednak, jeżeli zagraża mu niebezpieczeństwo, potrafi salwować się ucieczką na drzewa. Jest także znakomitym pływakiem. Pora największej jej aktywności przypada na wieczór oraz na noc. Podstawę pożywienia tego zwierzęcia stanowią gryzonie, owady, gryzonie oraz płazy. W chwili obecnej wyszczególnić można jedenaście podgatunków łasicy syberyjskiej. Na zimę futro tego zwierzęcia staje się bardziej gęste. Sierść ma rudawy odcień.

