Łasica długoogoniasta i syberyjska
Łasica długoogoniasta jest przedstawicielką rodziny łasicowatych. W warunkach naturalnych jest to zwierzą najbardziej rozpowszechnione na terytorium Ameryki Północnej. Jest małym zwierzęciem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się bowiem przedziale pomiędzy dwudziestoma ośmioma centymetrami a czterdziestoma dwoma, przy czym zaznaczyć trzeba, że samce są większe aniżeli samice. Długość ogona mieści się w przedziale pomiędzy dwunastoma centymetrami a około trzydziestoma. Waga z kolei waha się od osiemdziesięciu gramów do maksymalnie czterystu pięćdziesięciu. Żywotność tych zwierząt oceniana jest na około dziewięć lat – jednakże w niewoli, bo w stanie dzikim liczba ta jest mniejsza. Łasica ta prowadzi samotniczy tryb życia. Pora największej jej aktywności przypada na noc, chociaż dosyć często spotykana jest także za dnia. Gatunek ten odznacza się bardzo silnym terytorializmem. Łasice te względem siebie wykazują się bardzo dużą agresywnością. Znanych jest kilkadziesiąt ich podgatunków.
Łasica syberyjska to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny łasicowatych. Określana jest również mianem kałanka. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy dwudziestoma pięcioma centymetrami a trzydziestoma dziewięcioma. Długość ogona z kolei mieści się w przedziale pomiędzy trzynastoma centymetrami a dwudziestoma jeden. Zwierzęta te ważą od trzystu sześćdziesięciu do ośmiuset dwudziestu gramów. Zaznaczyć przy tej okazji trzeba, że samce są większe aniżeli samice. Jest to zwierze prowadzące generalnie rzecz biorąc naziemny tryb życia, nie mniej jednak, jeżeli zagraża mu niebezpieczeństwo, potrafi salwować się ucieczką na drzewa. Jest także znakomitym pływakiem. Pora największej jej aktywności przypada na wieczór oraz na noc. Podstawę pożywienia tego zwierzęcia stanowią gryzonie, owady, gryzonie oraz płazy. W chwili obecnej wyszczególnić można jedenaście podgatunków łasicy syberyjskiej. Na zimę futro tego zwierzęcia staje się bardziej gęste. Sierść ma rudawy odcień.
Jedną z przedstawicielek rodziny fokowatych jest foka Weddella. Jest ona morskim drapieżnikiem. W warunkach naturalnych spotykana jest przede wszystkim w morzach znajdujących się na Antarktyce. Jest to gatunek, któremu póki co nie zagraża wyginięcie. Jego liczebność mieści się aktualnie w przedziale pomiędzy pół miliona a milionem. Jest to duże zwierzę. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi przeciętnie od trzech metrów do trzech i pół. Waga jest zróżnicowana i waha się pomiędzy trzystu pięćdziesięcioma kilogramami a czterystu pięćdziesięcioma. Barki oraz głowa tego zwierzęcia odznaczają się czarnym kolorem. Boki posiadają nieco jaśniejsze zabarwienie, ponadto znajdują się na nich czarne plamy. Nie jest to zwierzę skore do odbywania wędrówek o regularnym charakterze. Zazwyczaj foki te prowadzą samotniczy tryb życia. Podstawę ich pożywienia stanowią głowonogi oraz nieduże ryby. Nazwane zostały tak, a nie inaczej na cześć człowieka, który je odkrył, a był nim James Weddell, żeglarz z Anglii.
Jaszczurka zwinka to kolejna przedstawicielka rodziny jaszczurek właściwych. Spotykana jest ona w naszym kraju i chociaż spośród wszystkich gadów występujących na terenie naszego kraju jest gatunkiem najbardziej licznym i rozpowszechnionym, objęta jest ścisłą ochroną. Generalnie rzecz biorąc, w warunkach naturalnych zwierzę te spotkać można na praktycznie całym kontynencie europejskim, chociaż oczywiście są takie rejony, gdzie nie ma jej wcale. W naszym kraju długość ciała dorosłego osobnika rzadko kiedy przekracza dwadzieścia centymetrów, jednakże we wschodniej części Europy żyją egzemplarze osiągające długość do dwudziestu ośmiu centymetrów. Gady te charakteryzują się między innymi tym, że są bardzo przywiązane do terytoriów, na jakich żyją. Zwykle spędzają na nich całe życie, w przypadku niebezpieczeństwa stają do ich obrony. Podstawę pożywienia zwinki stanowią rozmaite bezkręgowce takie jak ślimaki, owady oraz pająki. Bywa też i tak, że zjada ona innych przedstawicieli swego gatunku.
Jaszczurka żyworodna jest kolejną reprezentantką rodziny jaszczurek właściwych. Występuje ona w naszym kraju i objęta jest ścisłą ochroną gatunkową. Ponadto w warunkach naturalnych spotkać ją można w niektórych miejscach na kontynentach europejskim oraz azjatyckim. Dla przykładu w Alpach spotkać ją można na wysokościach sięgających trzech tysięcy metrów ponad poziomem morza. Nie należy do zbyt dużych gadów. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje bowiem w granicach szesnastu centymetrów. Niekiedy jaszczurka żyworodna bywa mylona z inną jaszczurką, a mianowicie ze zwinką – zwierzęta te jednak różnią się od siebie między innymi układem łusek. Jaszczurka żyworodna jest całkiem niezłym pływakiem, dlatego też w przypadku zagrożenia salwuje się ucieczką do wody. Do najsprawniejszych biegaczy nie należy, dlatego można ją stosunkowo łatwo złapać. W zimowy sen zapada tylko w tych krajach, gdzie klimat jest chłodny. Podstawę jej pożywienia stanowią owady oraz pająki, nie gardzi także ślimakami.
