Jaszczurka skalna i trójpręga
Jaszczurka skalna również należy do rodziny jaszczurek właściwych. W naszym kraju ona nie występuje. Generalnie rzecz biorąc, na kontynencie europejskim spotkać ja można tylko gdzieniegdzie na Półwyspie Krymskim. Żyje również w kilku miejscach w Azji. Jest jaszczurką zaliczaną do średnich – dorosłe osobniki osiągają przeciętnie długość ciała wynoszącą około dwudziestu trzech centymetrów. Ubarwienie ciała charakteryzuje się zmiennością. W zależności od warunków może być zatem zielone, brązowe albo szare. Na grzebiecie jest bardzo wyraźnie zaznaczony wzór. Samiec odznacza się nieco bardziej krępą budową ciała aniżeli samica. W okresie godowym jego ubarwienie nabiera intensywności. Jaszczurkę tę spotkać można zarówno na równinach, jak i na terenach górskich. W tym drugim przypadku spotkać ją można przeciętnie mniej więcej do wysokości wynoszącej dwa i pół tysiąca metra ponad poziomem morza. Bardzo lubi wygrzewać się na słońcu, a aktywność wykazuje w ciągu dnia, na noc chowa się w swych kryjówkach.
Jaszczurka trójpręga przynależy do rodziny jaszczurek właściwych. W naszym kraju nie jest to gatunek spotykany. W warunkach naturalnych żyje on w Azji Mniejszej, a także gdzieniegdzie w krajach bałkańskich. Gad ten upodobał sobie w szczególności skaliste rejony. Na kontynencie europejskim nie zamieszkuje jednak wysokości przekraczających tysiąc pięćset metrów ponad poziomem morza. Poza nim natomiast żyje często na wysokościach przekraczających dwa tysiące metrów ponad poziomem morza. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, jaszczurka trójpręga jest dużym gadem – dorosłe osobniki osiągają bowiem na długość ciała przeciętnie około sześćdziesięciu centymetrów. Posiada stosunkowo szeroką głowę, jak również ogon o znacznej dosyć długości. Generalnie rzecz biorąc, lubi wygrzewanie się na słońcu, aczkolwiek za upałami nie przepada i wówczas szuka cienia. Pożywienia poszukuje zawsze wczesną porą poranną. W skład jej diety wchodzą między innymi mniejsze jaszczurki, pająki, szarańczaki oraz skorpiony.
Jaszczurka wężooka także należy do przedstawicielek rodziny jaszczurek właściwych. W naszym kraju nie jest ona spotykana. W warunkach naturalnych występuje w niektórych rejonach kontynentów europejskiego oraz azjatyckiego. Określana jest również mianem wężooczki strojnej. Nie należy do dużych jaszczurek. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje bowiem w granicach dziewiętnastu centymetrów. Jeśli chodzi o biotop, gad ten upodobał sobie w szczególności obszary trawiaste. Ponadto spotach go można na rolnych uprawach, a także gajach – pod warunkiem jednakże, że są one widne. Jaszczurka ta lubi bowiem dobrze nasłonecznione jasne stanowiska. Aktywnością wykazuje się ona przez cały dzień. Należy do zwierząt zapadających w zimowy sen – wyjątek od tej zasady stanowią jedynie jaszczurki występujące w Anatolii. Podstawę jej pożywienia stanowią rozmaite bezkręgowce, takie jak między cykady, pająki oraz nieduże chrząszcze. Jaja są składane przez samicę przeciętnie trzy razy w przeciągu całego roku.
