Jaszczurka murowa i perłowa
Jaszczurka murowa to jeszcze jedna reprezentantka rodziny jaszczurek właściwych. Określana jest ona również mianem murówki zwyczajnej. W naszym kraju ona nie występuje, chociaż co i rusz pojawiają się takowe informacje – jak się później okazuje, pomylona została z jaszczurką żyworodną. W naturalnym środowisku gada tego spotkać można w Europie Środkowej – a mówiąc dokładniej, w południowej jej części. Zwierzę te jest bowiem jedną z najbardziej ciepłolubnych jaszczurek. Jeżeli chodzi o faunę występującą w tej właśnie części kontynentu europejskiego, jest gatunkiem, któremu zagraża niestety w bardzo wysokim stopniu wyginięcie. Dorosłe osobniki mogą na długość ciała osiągnąć maksymalnie dwadzieścia dwa i pół centymetra. Podstawowym kolorem ciała tego zwierzęcia jest szarość albo brąz, jednakże w zależności od warunków bardzo się on zmienia. Jaszczurka murowa najbardziej upodobała sobie kamieniste obszary. Jeżeli pogoda jest ciepła i słoneczna, gad wykazuje się aktywnością przez cały dzień.
Jaszczurka perłowa należy do rodziny jaszczurek właściwych. Spośród nich wszystkich charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest największa. Dorosłe osobniki osiągają bowiem długość ciała mieszczącą się w przedziale pomiędzy czterdziestoma centymetrami a osiemdziesięcioma. Warto także przy tym nadmienić, że jest to jeden z najbardziej intensywnie ubarwionych gadów, jakie żyją na całym kontynencie europejskim. Bardzo charakterystycznym elementem w jego wyglądzie zewnętrznym jest znajdujący się na grzbiecie wzór przypominający na pierwszy rzut ślimaka. W naszym kraju jaszczurka ta nie występuje, spotkać ją natomiast w warunkach naturalnych można na południu Europy oraz w północnej części kontynentu afrykańskiego. Ciekawostką jest to, że w hiszpańskich górach żyje ona nawet na wysokościach przekraczających dwa tysiące metrów ponad poziomem morza. Jaszczurka perłowa żywi się niewielkim zwierzętami – włącznie z mniejszymi od siebie gatunkami jaszczurek, a ponadto także małymi gryzoniami.
Jaszczurka zwinka to kolejna przedstawicielka rodziny jaszczurek właściwych. Spotykana jest ona w naszym kraju i chociaż spośród wszystkich gadów występujących na terenie naszego kraju jest gatunkiem najbardziej licznym i rozpowszechnionym, objęta jest ścisłą ochroną. Generalnie rzecz biorąc, w warunkach naturalnych zwierzę te spotkać można na praktycznie całym kontynencie europejskim, chociaż oczywiście są takie rejony, gdzie nie ma jej wcale. W naszym kraju długość ciała dorosłego osobnika rzadko kiedy przekracza dwadzieścia centymetrów, jednakże we wschodniej części Europy żyją egzemplarze osiągające długość do dwudziestu ośmiu centymetrów. Gady te charakteryzują się między innymi tym, że są bardzo przywiązane do terytoriów, na jakich żyją. Zwykle spędzają na nich całe życie, w przypadku niebezpieczeństwa stają do ich obrony. Podstawę pożywienia zwinki stanowią rozmaite bezkręgowce takie jak ślimaki, owady oraz pająki. Bywa też i tak, że zjada ona innych przedstawicieli swego gatunku.
Jaszczurka wężooka także należy do przedstawicielek rodziny jaszczurek właściwych. W naszym kraju nie jest ona spotykana. W warunkach naturalnych występuje w niektórych rejonach kontynentów europejskiego oraz azjatyckiego. Określana jest również mianem wężooczki strojnej. Nie należy do dużych jaszczurek. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje bowiem w granicach dziewiętnastu centymetrów. Jeśli chodzi o biotop, gad ten upodobał sobie w szczególności obszary trawiaste. Ponadto spotach go można na rolnych uprawach, a także gajach – pod warunkiem jednakże, że są one widne. Jaszczurka ta lubi bowiem dobrze nasłonecznione jasne stanowiska. Aktywnością wykazuje się ona przez cały dzień. Należy do zwierząt zapadających w zimowy sen – wyjątek od tej zasady stanowią jedynie jaszczurki występujące w Anatolii. Podstawę jej pożywienia stanowią rozmaite bezkręgowce, takie jak między cykady, pająki oraz nieduże chrząszcze. Jaja są składane przez samicę przeciętnie trzy razy w przeciągu całego roku.
