Jaszczurka grecka i hiszpańska
Jaszczurka grecka – jedną z przedstawicielek rodziny jaszczurek właściwych jest jaszczurka grecka. Nazwa tego gada sugeruje jednocześnie miejsce jego występowania w warunkach naturalnych. Jest to oczywiście Grecja, a mówiąc precyzyjnej – Peloponez. Przeciętna długość ciała, jaką osiągają dorosłe osobniki mieści się w przedziale pomiędzy dwudziestoma czterema centymetrami a dwudziestoma sześcioma. Jaszczurka ta charakteryzuje się dość długą głową oraz szyją. Jej ogon natomiast zakończony jest dość cienkim szpicem. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, zwierzę te preferuje tereny raczej skaliste. Bardzo dobrze czuje się na wysokościach od siedmiuset metrów ponad poziomem morza do tysiąca pięciuset. Najłatwiej jest spotkać tę jaszczurkę w pobliżu rozmaitych parowów oraz potoków, gdzie wilgotność terenu jest nieco większa aniżeli gdzie indziej. Aktywność wykazuje przede wszystkim za dnia. Podstawę jej pożywienia stanowią rozmaite bezkręgowce, takie jak między innymi gąsienice, pajęczaki albo też szarańczaki.
Jaszczurka hiszpańska to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny jaszczurek właściwych. W warunkach naturalnych występuje ona na Półwyspie Iberyjskim, a mówiąc precyzyjniej – w jego części północno-wschodniej. Krajami, gdzie żyje, są Portugalia oraz Hiszpania. Bardzo lubi tereny piaszczyste charakteryzujące się wysokim stopniem nasłonecznienia. Preferuje także bliższe sąsiedztwo wodnych zbiorników – z dala od nich żyje tylko wówczas, jeżeli stopień wilgotności powietrza jest odpowiednio wysoki. Spotkać ją można na nadmorskich wyspach oraz w górach. Długość ciała dorosłego osobnika dochodzić może nawet do trzydziestu centymetrów. Samice od samców można odróżnić po nieco odmiennym ubarwieniu. Nie są to co prawda jakieś ogromne różnice, aczkolwiek występują. Jaszczurki hiszpańskie żywią się rozmaitymi bezkręgowcami, takimi jak dla przykładu chrząszcze oraz pająki. Aktywnością wykazują się przez cały dzień. Bardzo lubią wygrzewać się w słonecznych promieniach. Potrafią one również nurkować.
Łasica długoogoniasta jest przedstawicielką rodziny łasicowatych. W warunkach naturalnych jest to zwierzą najbardziej rozpowszechnione na terytorium Ameryki Północnej. Jest małym zwierzęciem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się bowiem przedziale pomiędzy dwudziestoma ośmioma centymetrami a czterdziestoma dwoma, przy czym zaznaczyć trzeba, że samce są większe aniżeli samice. Długość ogona mieści się w przedziale pomiędzy dwunastoma centymetrami a około trzydziestoma. Waga z kolei waha się od osiemdziesięciu gramów do maksymalnie czterystu pięćdziesięciu. Żywotność tych zwierząt oceniana jest na około dziewięć lat – jednakże w niewoli, bo w stanie dzikim liczba ta jest mniejsza. Łasica ta prowadzi samotniczy tryb życia. Pora największej jej aktywności przypada na noc, chociaż dosyć często spotykana jest także za dnia. Gatunek ten odznacza się bardzo silnym terytorializmem. Łasice te względem siebie wykazują się bardzo dużą agresywnością. Znanych jest kilkadziesiąt ich podgatunków.
Jaszczurka wężooka także należy do przedstawicielek rodziny jaszczurek właściwych. W naszym kraju nie jest ona spotykana. W warunkach naturalnych występuje w niektórych rejonach kontynentów europejskiego oraz azjatyckiego. Określana jest również mianem wężooczki strojnej. Nie należy do dużych jaszczurek. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje bowiem w granicach dziewiętnastu centymetrów. Jeśli chodzi o biotop, gad ten upodobał sobie w szczególności obszary trawiaste. Ponadto spotach go można na rolnych uprawach, a także gajach – pod warunkiem jednakże, że są one widne. Jaszczurka ta lubi bowiem dobrze nasłonecznione jasne stanowiska. Aktywnością wykazuje się ona przez cały dzień. Należy do zwierząt zapadających w zimowy sen – wyjątek od tej zasady stanowią jedynie jaszczurki występujące w Anatolii. Podstawę jej pożywienia stanowią rozmaite bezkręgowce, takie jak między cykady, pająki oraz nieduże chrząszcze. Jaja są składane przez samicę przeciętnie trzy razy w przeciągu całego roku.
