Słoń morski północny
Słoń morski północny to kolejny z przedstawicieli rodziny fokowatych. Według Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych, zwierzętom tym nie zagraża w skali globalnej wyginięcie, chociaż znane są aktualnie jedynie trzy stanowiska, gdzie one występują – na Alasce, w Meksyku oraz w Stanach Zjednoczonych. Są to ssaki o potężnych rozmiarach. Dorosły samiec może osiągnąć długość ciała wynoszącą nawet do sześciu metrów przy wadze do niemalże czterech ton. Samice są zdecydowanie mniejsze – na długość liczyć sobie mogą bowiem maksymalnie trzy i pół metra, a ważyć około dziewięciuset kilogramów. Samiec rekordzista ważył aż pięć ton, a jego ciało miało długość prawie siedmiu metrów. Podstawę pożywienia tych zwierząt stanowią głowonogi oraz ryby. Zdecydowaną większość swojego czasu spędzają one w wodzie. Potrafią zanurkować na głębokości sięgające nawet i tysiąc pięćset metrów, natomiast pod wodą wytrzymują do osiemdziesięciu minut. Samice żyją średnio dwadzieścia lat, samce zaś mniej więcej sześć lat krócej.
Mniszka hawajska jest reprezentantką rodziny fokowatych. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy dwustu dziesięcioma centymetrami a dwustu trzydziestoma, przy czym zaznaczyć trzeba, iż samice są nieznacznie dłuższe aniżeli samce. Są za to zdecydowanie cięższe. O ile ich waga oscyluje w granicach dwustu siedemdziesięciu pięciu kilogramów, o tyle w przypadku samców jest to o jakieś sto kilogramów mniej. Samce ponadto odznaczają się nieco jaśniejszym ubarwieniem futra. Podstawę pożywienia tych zwierząt stanowią głowonogi, ryby oraz skorupiaki. W naturalnych warunkach występują w Archipelagu Hawajskim, zaś mówiąc precyzyjniej – w jego północno-zachodniej części. Są typowymi samotnikami. Mniszka hawajska jest gatunkiem, któremu grozi wyginięcie – i jest to stopień niesamowicie krytyczny. Żyje ich aktualnie niespełna dwa tysiące. Żywotność tych zwierząt szacowana jest na około trzydzieści lat. Są bardzo dobrze przystosowane do warunków życia na otwartych wodach morskich.
Łasica długoogoniasta jest przedstawicielką rodziny łasicowatych. W warunkach naturalnych jest to zwierzą najbardziej rozpowszechnione na terytorium Ameryki Północnej. Jest małym zwierzęciem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się bowiem przedziale pomiędzy dwudziestoma ośmioma centymetrami a czterdziestoma dwoma, przy czym zaznaczyć trzeba, że samce są większe aniżeli samice. Długość ogona mieści się w przedziale pomiędzy dwunastoma centymetrami a około trzydziestoma. Waga z kolei waha się od osiemdziesięciu gramów do maksymalnie czterystu pięćdziesięciu. Żywotność tych zwierząt oceniana jest na około dziewięć lat – jednakże w niewoli, bo w stanie dzikim liczba ta jest mniejsza. Łasica ta prowadzi samotniczy tryb życia. Pora największej jej aktywności przypada na noc, chociaż dosyć często spotykana jest także za dnia. Gatunek ten odznacza się bardzo silnym terytorializmem. Łasice te względem siebie wykazują się bardzo dużą agresywnością. Znanych jest kilkadziesiąt ich podgatunków.
Jaszczurka skalna również należy do rodziny jaszczurek właściwych. W naszym kraju ona nie występuje. Generalnie rzecz biorąc, na kontynencie europejskim spotkać ja można tylko gdzieniegdzie na Półwyspie Krymskim. Żyje również w kilku miejscach w Azji. Jest jaszczurką zaliczaną do średnich – dorosłe osobniki osiągają przeciętnie długość ciała wynoszącą około dwudziestu trzech centymetrów. Ubarwienie ciała charakteryzuje się zmiennością. W zależności od warunków może być zatem zielone, brązowe albo szare. Na grzebiecie jest bardzo wyraźnie zaznaczony wzór. Samiec odznacza się nieco bardziej krępą budową ciała aniżeli samica. W okresie godowym jego ubarwienie nabiera intensywności. Jaszczurkę tę spotkać można zarówno na równinach, jak i na terenach górskich. W tym drugim przypadku spotkać ją można przeciętnie mniej więcej do wysokości wynoszącej dwa i pół tysiąca metra ponad poziomem morza. Bardzo lubi wygrzewać się na słońcu, a aktywność wykazuje w ciągu dnia, na noc chowa się w swych kryjówkach.
Jedną z przedstawicielek rodziny fokowatych jest foka Weddella. Jest ona morskim drapieżnikiem. W warunkach naturalnych spotykana jest przede wszystkim w morzach znajdujących się na Antarktyce. Jest to gatunek, któremu póki co nie zagraża wyginięcie. Jego liczebność mieści się aktualnie w przedziale pomiędzy pół miliona a milionem. Jest to duże zwierzę. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi przeciętnie od trzech metrów do trzech i pół. Waga jest zróżnicowana i waha się pomiędzy trzystu pięćdziesięcioma kilogramami a czterystu pięćdziesięcioma. Barki oraz głowa tego zwierzęcia odznaczają się czarnym kolorem. Boki posiadają nieco jaśniejsze zabarwienie, ponadto znajdują się na nich czarne plamy. Nie jest to zwierzę skore do odbywania wędrówek o regularnym charakterze. Zazwyczaj foki te prowadzą samotniczy tryb życia. Podstawę ich pożywienia stanowią głowonogi oraz nieduże ryby. Nazwane zostały tak, a nie inaczej na cześć człowieka, który je odkrył, a był nim James Weddell, żeglarz z Anglii.
