Jaguarundi i Jaguar

Ten ssak nie przypomina kota.Jaguarundi jest ssakiem z rodziny kotów. Jednak jego wygląd przypomina kunę. Jego długie ciało stanowi zaletę w zagęszczonym lesie. Kot ten jest bardzo płochliwy. Unika on terenów otwartych i bez przerwy przebywa w zaroślach, w których ciężko go zauważyć. Dlatego, że ciągle się kryje bardzo mało wiadomo na temat jego sposobie życia i liczebności. W dawnych latach Indianie hodowali to zwierzę, ponieważ w domach grasowały myszy, a to świetny ssak radzący sobie z tymi gryzoniami. Jaguarundi poluje głównie na małe zwierzęta typu myszy, czy jaszczurki. Dlatego by się nasycić musi dziennie upolować około 40 takich małych zwierząt. Te koty występują głównie od południowego Teksasu aż po północną Argentynę. Jego gęsta i krótka sierść może być kasztanowa, ciemnoszara lub płowa. Jego włosy zmieniają się z wiekiem i dlatego staje się taka różnorodna. Młode mają małe cętki oraz pręgi, które z biegiem czasu pomału znikają. Z jednego miotu mogą się wydostać małe o różnych ubarwieniach. Jaguar. Pochodzi z rzędu drapieżników. Futro tego kota przyciąga wielu myśliwych, dlatego występują bardzo rzadko. Jaguar potrafi dostosować się do różnych środowisk. Od gęstych dżungli po lasy nabrzeżne. Może on również osiedlać się na otwartych terenach jeśli jest tam dostateczna ilość skał i traw oraz wody. Ciekawostką jest to, że Jaguar jest jedynym kotem, który nie ryczy. Może on skrzyżować się jedynie z lwem, gdzie duże zwierzęta kotowate takie jak tygrys, pantera, lew mogą się ze sobą krzyżować w niewoli. Te zwierzęta potrafią bardzo dobrze wspinać się na drzewa, jednak pożywienia szukają przede wszystkim na lądzie. Najczęściej polują w nocy. Potrafią one osiągać bardzo duże prędkości, jednak bardzo szybko się męczy, więc jak chce coś upolować to musi podejść do ofiary tak blisko jak tylko jest to możliwe. Jego zdobyczami są różne zwierzęta od dużych jeleni po małe myszy. Obszar w jakim występuje to Ameryka Środkowa i Południowa. Do tej samej rodziny należy również pantera, lew, tygrys oraz pantera śnieżna.

Pingwin i delfin

Pingwin to mieszkaniec Antarktydy. Pingwin podobnie jak foki pokryty jest warstwą tłuszczu, który go pokrywa. Pingwiny są bardzo charakterystyczne, ponieważ posiadają czarno białe futerko i specyficzny chód, czyli przy robieniu kroków kiwają się na obie strony jest to bardzo zabawny widok. Pingwiny maja jeszcze wiele innych cech wspólnych z fokami, ponieważ tak jak one uwielbiają ryby i spędzają czas na ladzie czy też krze wodnej. Pingwiny na lądzie składają jaja najczęściej na parę przypada jedno. Ale uwaga to samiec je wysiaduje a samica zeruje. Później, gdy jaja pękną rodzice nadal opiekują się młodymi trzymając ej pod nogami, aby miały ochronę przed zimnem. Pingwiny lubią zimno, dlatego też bardzo rzadko są atrakcją zoo, ale takie też się zdarzają. Pingwin prawie nie wydaje głosu, czyli jeśli nawet podczas głodu wszystko wyrażają za pomocą ruchu tylko w ten sposób mogą zdobyć jakąś samice ponadto pingwiny są uważne za rozdaj ptaków tylko takich, które nie latają, ponieważ posiadają skrzydła, ale są zbyt mizerne w stosunku do masy. Delfin jest mieszkańcem mórz. Delfiny do tego, aby mogły funkcjonować potrzebują specjalnego miejsca, czyli odpowiedniej przestrzeni. Delfiny najczęściej spotyka się na lagunach, czyli wodach słonych. Delfiny wyglądem przypominają duże ryby, ponieważ mają płetwy oraz skrzela jednak nie są nimi do końca. Delfiny w odróżnieniu dom ryb są bardzo mądre można je nauczyć sztuczek i doskonale nadają się do pracy z dziećmi chorymi. Delfiny są zawsze pozytywnie nastawione do ludzi, czyli nie są drapieżnikami. Zazwyczaj można się z nimi bawić i pływać, ponieważ nie przejawiają agresywnego stylu bycia. Delfiny pod wodą porozumiewają się za pomocą fal ultra dźwiękowych nie wyczuwalnych nawet dla ucha człowieka. Są to typowe zwierzęta stadne. Całość swojego życia spędzają w wodzie, ponieważ tak a nie inaczej wygalują na powierzchni by tylko zginęły. Delfiny są niezwykle interesujące nic wiec dziwnego ze ludzie tak bardzo chcą je poznać i dowiedzieć się o ich zwyczajach. Co ważne można je udomowić szybko, ponieważ nie są agresywne?

Lew i żyrafy

Lew jest to kolejne zwierze które bez problemu można spotkać w ZOO, ponieważ jest to wielkie zwierze które swoim rykiem przyciąga wszystkich widzów. Lew jest nazywany królem zwierząt, i pasuje do niego ten przydomek ponieważ jak już wspomniałem jest to bardzo wielki zwierze które może ważyć nawet pół tony. Lew jest kotem, sierść ma koloru rudo-złotego. Ma głowie powiewa mu wielka i majestatyczna grzywa która faluje na wietrze podczas biegu za zdobyczą. Lew porusza się na wielkich i masywnych czterech łapach zakończonych dużymi i ostrymi pazurami których używa podczas polowania, lecz główną bronią lwa nie są pazury lecz jego wielkie i ostre kły które potrafią zmiażdżyć kość ofiary uniemożliwiając jej ucieczkę przed napastnikiem. Lew jest mięsożercą czyli żywi się tylko mięsem które na wolności upoluje lub które dostanie w ZOO. Lew zazwyczaj poluje na zebry, antylopy i inne większe roślinożerne zwierzęta. Lwy są zwierzętami stadnymi, lecz w stadzie jest tylko jeden samiec który przewodzi stadu, oprócz niego w stadzie są same samice. Żyrafa jest to następne zwierze które jest bardzo częstym mieszkańcem ZOO. Każde większe ZOO posiada żyrafę a nawet całą rodzinkę. Żyrafa jest zwierzęciem roślinożernym i żywi się trawą oraz liśćmi drzew akacjowych i innych. W jedzeniu liści z wysokich drzew pomaga jej bardzo długa szyja porośnięta grzywą podobną do grzywy konia która może osiągać kilka metrów. Żyrafa porusza się na równie wielkich nogach zakończonych kopytami. Ma żółte futro w pomarańczowo-brązowe cętki rozsiane po całym ciele. Na głowie ma dwa małe rogi. Żyrafa ma też średniej długości ogon. Żyrafa jest bardzo wysokim zwierzęciem i może pokonywać wysokie przeszkody dlatego w ZOO są dla nich budowane specjale wybiegi ogrodzone bardzo wysoką siatką aby żyrafy przypadkiem nie uciekły. Na wolności rzadko jaki mięsożerca porywa się na tak wielkie zwierze lecz zdążają się sytuacje kiedy stado lwów lub innych drapieżników poluje na żyrafy, wtedy żyrafy uciekają we wszystkie strony i niestety tak się zdarza że najsłabsza z nich pada ofiarą drapieżników.

Foka szara

Ten ssak osiąga około 3,5 metra długości.Skóra foki szarej ma izolacyjną warstwę tłuszczu, tak grubą, że może przeżyć w bardzo zimnej wodzie, takiej że człowiek po kilku minutach umarł by. Ma ona wielkie i łagodne oczy. Tego ssaka można spotkać między bałtyckimi szkierami. Jej silne płetwy i dobry kształt ciała pozwala czynić fokę szarą świetna pływaczką. Żywią się one głównie rybami. Dzięki dużym oczom potrafią widzieć nawet w ciemnej wodzie. Umożliwia im to łatwiejsze zdobycie pożywienia, jednak ważniejszymi atutami jest zmysł smaku i słuchu więc nawet ślepe foki potrafią jakoś zdobyć pokarm. Foka szara nie posiada uszu zewnętrznych. Mają one za to aparaty słuchowe wewnętrzne. Foki mają cały czas zapłakane oczy, bo nie posiadają tak jak człowiek gruczołów regulujących oczne wydzieliny. Foka szara potrafi przemieszczać się setki kilometrów z miejsca w jakim się rozmnażają. Te ssaki można spotkać na morzu bałtyckim. Bardzo dużo czasu spędzają na polowaniu więc można zauważyć ich głowy wynurzające się z morza.

Wielkie ssaki

Najsilniejszy i największy ssak lądowy. Słonie afrykańskie żyją w trwałych grupach rodzinnych. Wbrew jego sile i wielkości słoń jest najłagodniejszym ssakiem na ziemi. Ten ssak jest zwierzęciem sawanny, jednak umie przystosować się do warunków różnego typu. Dzięki temu można spotkać słonie nawet na obszarach Sahary. To zwierze pozostaje jednak na dłuższy czas w jednym miejscu jeżeli jest tam źródło wody i miejsce, w którym będzie mógł się kąpać. Słoń potrafi zjeść około 230 kilogramów roślin co dzień i wypijać około 140 litów wody na raz. Wędrujące stado potrafi poruszać się w marszu około 8 do 10 kilometrów na godzine przez wiele godzin bez odpoczynku. Słonie afrykańskie posiadają kły. Zanotowano, że największy z nich wynosił 3,1 metra długości i ważył około 105 kilogramów. Te ssaki są roślinożerne. Żywią się głównie trawami, konarami, liśćmi oraz owocami. Słonie afrykańskie w 70 roku życia tracą wszystkie zęby na raz. Dlatego nie może żywić się dalej i po czasie umiera z głodu. Słonie afrykańskie są dziś gatunkiem wymierającym, jest on objęty ochroną, jednak i tak jest zabijany dla cennych kłów. Mustangi zostały sprowadzone przez Hiszpanów do Ameryki Część tych koni zdziczała poprzez wydostanie się na wolność. Można je spotkać na obszarach dziewięciu zachodnich stanach USA. Występują one w niedużej liczbie. Są chronione, ponieważ były na skraju wyginięcia. W 1971 roku można było ścigać mustangi i je zabijać. Teraz jest to karane, a jednak farmerzy i hodowcy bydła nadal to robią. Dorosły mustang osiąga wysokość w głębie nawet do półtora metra. Są spokrewnionymi z wszystkimi innymi rasami końmi na całym świecie. Ich nazwa pochodzi od słowa “mesteno” co po hiszpańsku oznacza “bez właściciela”. By uchronić młode mustangi przed wilkami dorosłe osobniki ustawiają się w koło młodych. Gdy wilk zaczyna swój atak konie kopytami uderzają o ziemię szczerząc przy tym zęby. Te piękne zwierzęta żywią się głównie roślinami. Stado Mustangów składa się z ogiera oraz jego haremu, który liczy od dwóch do osiemnastu klaczy jak i źrebiąt. Dzięki temu, że te konie łączą się w stada mają lepszą ochronę przed różnego rodzaju drapieżnikami. Samotnie na pewno mustang nie poradził by sobie z jego wrogami.

« Poprzednie - Następne »





Zwierzęta fokowate są rodziną morskich ssaków. Są drapieżnikami. Bardzo często określane są po prostu mianem fok. Na tę rodzinę składa się obecnie dziewiętnaście gatunków. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech tych zwierząt, jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny, jest to, że ich kończyny tylne są wydłużone ku tyłowi, które do poruszania się na lądzie kompletnie się nie nadają. Fokowate nie posiadają usznych małżowin. Są zaliczane do grona znakomitych pływaków. Pod wodą są w stanie wytrzymać nawet i czterdzieści minut, a zanurkować mogą do głębokości dwustu metrów. Zwierzęta te odznaczają się bardzo dobrze rozwiniętym zmysłem wzroku. W naturalnych warunkach spotkać je można na obu półkulach. Żyją w morzach o zimnych wodach, przeważnie w ich strefach przybrzeżnych. Fokowate – jak wszystkie inne zwierzęta – narażone są na wiele chorób. Najbardziej poważną spośród nich jest nosówka. Potrafi ona zdziesiątkować nawet bardzo liczebne stada. Bardzo często powodem zachorowań zwierząt jest działalność człowieka.

Łasicowate określane są również mianem kunowatych. Jest to rodzina drapieżnych ssaków, która charakteryzuje się między innymi mnogością gatunków. Zwierzęta będące reprezentantami tej rodziny odznaczają się tym, że ich rozmiary ciała nie należą do dużych – są małe albo średnie. Są one bliskimi krewnymi innych zwierząt, takich jak pandy, skunksy oraz szopy. Drapieżniki te należą do bardzo dobrych myśliwych. Niektóre spośród tych gatunków są przez ludzi hodowane ze względu na ich futro, a niektóre są popularnymi ostatnimi czasy zwierzętami domowymi. Przypuszcza się, iż ojczyzną łasicowatych jest Eurazja. Spotykane są w warunkach naturalnych w zasadzie wszędzie na świecie, chociaż i pod tym względem nie brakuje oczywiście wyjątków. Zdecydowanie najczęściej spotkać je można w lasach – i to wszystkiego rodzaju, ale często spotyka się je w pobliżu domostw ludzkich. W naszym kraju spośród przeszło sześćdziesięciu gatunków łasicowatych żyje w stanie dzikim dziewięć. Podlegają różnym formom ochrony.