Foka grenlandzka to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny fokowatych. Określana jest również mianem foki siodlastej. W warunkach naturalnych występuje ona w arktycznych morzach. Nie jest to zwierzę zagrożone póki co wyginięciem. Nie mniej jednak nie oznacza to wcale, że zwierzęta te nie są przedmiotem ochrony. W bardzo wielu miejscach objęte są częściową ochroną. Działalność prowadzona przez człowieka przyczyniła się do zdziesiątkowania populacji. Zwierzęta te były i nadal są zabijane ze względu na swoje skóry oraz tłuszcz, a także ze względu na mięso. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, samice są nieco mniejsze aniżeli samce. Ogólnie długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale od stu osiemdziesięciu centymetrów do stu dziewięćdziesięciu. Waga natomiast waha się w przedziale pomiędzy stu dwudziestoma kilogramami a sto trzydziestoma pięcioma. Podstawę pożywienia tego zwierzęcia stanowią ryby oraz składające się na plankton skorupiaki. Jest to ssak prowadzący wędrowny tryb życia. Do rodziny fokowatych należy między innymi foka pospolita. Jest to zwierzę żyjące w warunkach naturalnych także i na terenie naszego kraju. Generalnie rzecz biorąc, na wszystkich obszarach swojego występowania jest zwierzęciem bardzo pospolitym oraz rozpowszechnionym. W przypadku tych zwierząt nie ma zaznaczonego dymorfizmu płciowego. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika wynosi około stu osiemdziesięciu centymetrów. W zakresie ubarwienia występuje rozpiętość od koloru jasnoszarego do ciemnego brązu. Ze wszystkich zmysłów posiadają najsłabiej wykształcony węch. Za to słuch oraz wzrok są u nich znakomite. Foki pospolite preferują wody płytkie, natomiast na większe głębokości raczej się nie zapuszczają. Podstawę ich pożywienia stanowią ryby ze wskazaniem na śledzie oraz dorsze. Nie gardzą również bezkręgowcami. Po ciąży trwającej przeciętnie od dziewięciu miesięcy do maksymalnie jedenastu samica wydaje na świat zazwyczaj jedno młode, zdecydowanie rzadziej zdarza się, że młodych jest dwoje.
Tags: foka, foki, Fokowate, grenlandia, grenlandzka, pospolita, siodlista. Kategoria: Fokowate
Jaszczurka grecka – jedną z przedstawicielek rodziny jaszczurek właściwych jest jaszczurka grecka. Nazwa tego gada sugeruje jednocześnie miejsce jego występowania w warunkach naturalnych. Jest to oczywiście Grecja, a mówiąc precyzyjnej – Peloponez. Przeciętna długość ciała, jaką osiągają dorosłe osobniki mieści się w przedziale pomiędzy dwudziestoma czterema centymetrami a dwudziestoma sześcioma. Jaszczurka ta charakteryzuje się dość długą głową oraz szyją. Jej ogon natomiast zakończony jest dość cienkim szpicem. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, zwierzę te preferuje tereny raczej skaliste. Bardzo dobrze czuje się na wysokościach od siedmiuset metrów ponad poziomem morza do tysiąca pięciuset. Najłatwiej jest spotkać tę jaszczurkę w pobliżu rozmaitych parowów oraz potoków, gdzie wilgotność terenu jest nieco większa aniżeli gdzie indziej. Aktywność wykazuje przede wszystkim za dnia. Podstawę jej pożywienia stanowią rozmaite bezkręgowce, takie jak między innymi gąsienice, pajęczaki albo też szarańczaki.
Jaszczurka hiszpańska to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny jaszczurek właściwych. W warunkach naturalnych występuje ona na Półwyspie Iberyjskim, a mówiąc precyzyjniej – w jego części północno-wschodniej. Krajami, gdzie żyje, są Portugalia oraz Hiszpania. Bardzo lubi tereny piaszczyste charakteryzujące się wysokim stopniem nasłonecznienia. Preferuje także bliższe sąsiedztwo wodnych zbiorników – z dala od nich żyje tylko wówczas, jeżeli stopień wilgotności powietrza jest odpowiednio wysoki. Spotkać ją można na nadmorskich wyspach oraz w górach. Długość ciała dorosłego osobnika dochodzić może nawet do trzydziestu centymetrów. Samice od samców można odróżnić po nieco odmiennym ubarwieniu. Nie są to co prawda jakieś ogromne różnice, aczkolwiek występują. Jaszczurki hiszpańskie żywią się rozmaitymi bezkręgowcami, takimi jak dla przykładu chrząszcze oraz pająki. Aktywnością wykazują się przez cały dzień. Bardzo lubią wygrzewać się w słonecznych promieniach. Potrafią one również nurkować.
Tags: ciało, grecja, grecka, hiszpania, hiszpańska, jaszczurka, Jaszczurki, peloponez, portugalia. Kategoria: Jaszczurki
Kuna amerykańska jest przedstawicielką licznej rodziny łasicowatych. Określana jest ona również mianem kuny świerkowej. Aktualnie znanych jest kilkanaście podgatunków tego zwierzęcia. Można ją pomylić z kuną leśną, nie mniej jednak posiada w niektórych miejscach nieco jaśniejszy kolor futra. Jej sierść posiada brązowy, lśniący kolor. Jeżeli chodzi o dietę, jest to generalnie rzecz biorąc wszystkożerne zwierzę. Nie mniej jednak najczęściej jej ofiarami padają niezbyt duże ssaki ze szczególnym uwzględnieniem amerykańskiej wiewiórki czerwonej. Największą aktywnością kuna amerykańska wykazuje się wcześnie rano, a ponadto także w godzinach popołudniowych oraz w nocy. Prowadzi samotniczy tryb życia, w pary łączy się podczas sezonu godowego. Dorosłe osobniki względem innych osobników tej samej płci wykazują się niesamowicie dużą agresywnością. Jeśli chodzi o środowisko występowania, to najczęściej są to lasy iglaste oraz mieszane. Gatunek nie jest póki co zagrożony w skali globalnej wyginięciem.
Kuna wodna to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny łasicowatych. W anglosaskich krajach bardzo często określana jest ona mianem kuny rybatki. Jest to zwierzę, które w warunkach naturalnych występuje wyłącznie na terytorium Ameryki Północnej. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych sklasyfikowała je jako gatunek, któremu póki co nie zagraża wyginięcie. Przeciętna długość ciała dorosłego osobniki wynosi około pięćdziesięciu centymetrów, chociaż znani są rekordziści liczący sobie sześćdziesiąt trzy centymetry. Ogon z kolei osiąga zwykle długość w granicach trzydziestu centymetrów, a rekord w tym względzie to czterdzieści trzy centymetry. Zaznaczyć przy okazji trzeba, iż samce są większe aniżeli samice. Dorosła samica może ważyć maksymalnie nieco ponad kilogramy, natomiast w przypadku samca waga sięga maksymalnie do pięciu i pół kilograma. Sierść zwierzęcia odznacza się brązowym kolorem. Pora jego największej aktywności przypada na noc. Wówczas to właśnie wychodzi na łowy. W dzień z kolei śpi.
Tags: ameryka, amerykańska, kuna, kuny, las, leśna, rybatka, sezon, świerkowa, woda, wodna. Kategoria: Łasicowce
Jedną z przedstawicielek rodziny fokowatych jest foka szara. Występuje także i w naszym kraju, gdzie jest objęta całkowitą ochroną. Co więcej, w Polsce zwierzę te jest bardzo rzadkie, w związku z czym posiada status zagrożonego wyginięciem. Dodać przy tej okazji można, że w skali globalnej foce szarej wyginięcie póki co nie zagraża. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, samce są większe aniżeli samice. Długość ciała dorosłego samca wynosić może nawet trzy metry, zaś jego waga może dochodzić do trzystu kilogramów. W przypadku samic maksymalna długość ciała to dwa metry, zaś górna granica w przypadku wagi to sto dwadzieścia pięć kilogramów. Są to zwierzęta, których tryb życia określić można mianem wodno-lądowego. Na lądzie ssaki te sprawiają wrażenie niezdarnych, w wodzie natomiast poruszają się z wyjątkową sprawnością oraz zwinnością. Nie przepadają za zbytnio dalekimi wędrówkami. Bardzo lubią wygrzewanie się na słońcu. Należą do zwierząt bardzo ostrożnych, a także jednocześnie płochliwych.
Foka wąsata to jeszcze jedna przedstawicielka rodziny fokowatych. Określana jest ona również mianem foki brodatej. Charakteryzuje się między innymi tym, że spośród wszystkich fok żyjących na Antarktyce ta właśnie jest największa. Z gospodarczego punktu widzenia nie jest to zwierzę o dużym znaczeniu. Od czasu do czasu poławiają je tylko Eskimosi. Samice są mniejsze aniżeli samce. Przeciętna długość dorosłego samca wynosi nieco ponad trzy i pół metra, samice natomiast są zazwyczaj o metr krótsze. Waga dorosłych osobników mieści się w przedziale pomiędzy dwustu siedemdziesięciu pięcioma kilogramami a czterystu. Jest to zwierzę prowadzące zazwyczaj samotniczy tryb życia. Rzadko się zdarza, aby występowało ono w grupach. Głębokością, na jaką potrafi zanurkować jest siedemdziesiąt metrów maksymalnie. Ciąża u tego zwierzęcia trwa około jedenastu miesięcy. Samica wydaje na świat zazwyczaj dwoje młodych. Ciekawostką jest to, że zajść w ciążę samica foki wąsatej może tylko i wyłącznie raz na dwa lata.
Tags: antarktyda, foka, foki, Fokowate, Ssaki, szara, szare, wąsata, wąsy, wędrówki. Kategoria: Fokowate
Jaszczurka murowa to jeszcze jedna reprezentantka rodziny jaszczurek właściwych. Określana jest ona również mianem murówki zwyczajnej. W naszym kraju ona nie występuje, chociaż co i rusz pojawiają się takowe informacje – jak się później okazuje, pomylona została z jaszczurką żyworodną. W naturalnym środowisku gada tego spotkać można w Europie Środkowej – a mówiąc dokładniej, w południowej jej części. Zwierzę te jest bowiem jedną z najbardziej ciepłolubnych jaszczurek. Jeżeli chodzi o faunę występującą w tej właśnie części kontynentu europejskiego, jest gatunkiem, któremu zagraża niestety w bardzo wysokim stopniu wyginięcie. Dorosłe osobniki mogą na długość ciała osiągnąć maksymalnie dwadzieścia dwa i pół centymetra. Podstawowym kolorem ciała tego zwierzęcia jest szarość albo brąz, jednakże w zależności od warunków bardzo się on zmienia. Jaszczurka murowa najbardziej upodobała sobie kamieniste obszary. Jeżeli pogoda jest ciepła i słoneczna, gad wykazuje się aktywnością przez cały dzień.
Jaszczurka perłowa należy do rodziny jaszczurek właściwych. Spośród nich wszystkich charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest największa. Dorosłe osobniki osiągają bowiem długość ciała mieszczącą się w przedziale pomiędzy czterdziestoma centymetrami a osiemdziesięcioma. Warto także przy tym nadmienić, że jest to jeden z najbardziej intensywnie ubarwionych gadów, jakie żyją na całym kontynencie europejskim. Bardzo charakterystycznym elementem w jego wyglądzie zewnętrznym jest znajdujący się na grzbiecie wzór przypominający na pierwszy rzut ślimaka. W naszym kraju jaszczurka ta nie występuje, spotkać ją natomiast w warunkach naturalnych można na południu Europy oraz w północnej części kontynentu afrykańskiego. Ciekawostką jest to, że w hiszpańskich górach żyje ona nawet na wysokościach przekraczających dwa tysiące metrów ponad poziomem morza. Jaszczurka perłowa żywi się niewielkim zwierzętami – włącznie z mniejszymi od siebie gatunkami jaszczurek, a ponadto także małymi gryzoniami.
Tags: europa, gady, jaszczurka, Jaszczurki, murowa, perłowa, pokarm, pożywienie. Kategoria: Jaszczurki
