Mniszka hawajska i środziemnomorska
Mniszka hawajska jest reprezentantką rodziny fokowatych. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy dwustu dziesięcioma centymetrami a dwustu trzydziestoma, przy czym zaznaczyć trzeba, iż samice są nieznacznie dłuższe aniżeli samce. Są za to zdecydowanie cięższe. O ile ich waga oscyluje w granicach dwustu siedemdziesięciu pięciu kilogramów, o tyle w przypadku samców jest to o jakieś sto kilogramów mniej. Samce ponadto odznaczają się nieco jaśniejszym ubarwieniem futra. Podstawę pożywienia tych zwierząt stanowią głowonogi, ryby oraz skorupiaki. W naturalnych warunkach występują w Archipelagu Hawajskim, zaś mówiąc precyzyjniej – w jego północno-zachodniej części. Są typowymi samotnikami. Mniszka hawajska jest gatunkiem, któremu grozi wyginięcie – i jest to stopień niesamowicie krytyczny. Żyje ich aktualnie niespełna dwa tysiące. Żywotność tych zwierząt szacowana jest na około trzydzieści lat. Są bardzo dobrze przystosowane do warunków życia na otwartych wodach morskich.
Mniszka śródziemnomorska jest jedną z przedstawicielek rodziny fokowatych. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych zakwalifikowała ten gatunek jako zagrożony wyginięciem w stopniu krytycznym – i jest to najwyższy z możliwych stopień zagrożenia, albowiem szacuje się, iż liczebność populacji w warunkach naturalnych nie przekracza pięciuset osobników. Długość ciała dorosłego osobnika plasuje się w przedziale pomiędzy niespełna metrem a niecałymi dwoma i pół metrami. Waga może maksymalnie sięgnąć trzystu dwudziestu kilogramów. Dodać przy okazji trzeba, iż samce są większe aniżeli samice i są to różnice zauważalne. Zdecydowaną większość swojego życia ssaki te spędzają w wodzie. Ich żywotność wynosi od dwudziestu do maksymalnie trzydziestu lat. Podstawę pożywienia tych zwierząt stanowią mięczaki oraz ryby. Dzienne zapotrzebowanie na pożywienie to około trzy kilogramy. Zwierzęta te potrafią zanurkować na głębokość sięgającą dziewięćdziesięciu metrów. U samców silnie rozwinięty jest instynkt terytorialny.
Łasica długoogoniasta jest przedstawicielką rodziny łasicowatych. W warunkach naturalnych jest to zwierzą najbardziej rozpowszechnione na terytorium Ameryki Północnej. Jest małym zwierzęciem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się bowiem przedziale pomiędzy dwudziestoma ośmioma centymetrami a czterdziestoma dwoma, przy czym zaznaczyć trzeba, że samce są większe aniżeli samice. Długość ogona mieści się w przedziale pomiędzy dwunastoma centymetrami a około trzydziestoma. Waga z kolei waha się od osiemdziesięciu gramów do maksymalnie czterystu pięćdziesięciu. Żywotność tych zwierząt oceniana jest na około dziewięć lat – jednakże w niewoli, bo w stanie dzikim liczba ta jest mniejsza. Łasica ta prowadzi samotniczy tryb życia. Pora największej jej aktywności przypada na noc, chociaż dosyć często spotykana jest także za dnia. Gatunek ten odznacza się bardzo silnym terytorializmem. Łasice te względem siebie wykazują się bardzo dużą agresywnością. Znanych jest kilkadziesiąt ich podgatunków.
Jaszczurka skalna również należy do rodziny jaszczurek właściwych. W naszym kraju ona nie występuje. Generalnie rzecz biorąc, na kontynencie europejskim spotkać ja można tylko gdzieniegdzie na Półwyspie Krymskim. Żyje również w kilku miejscach w Azji. Jest jaszczurką zaliczaną do średnich – dorosłe osobniki osiągają przeciętnie długość ciała wynoszącą około dwudziestu trzech centymetrów. Ubarwienie ciała charakteryzuje się zmiennością. W zależności od warunków może być zatem zielone, brązowe albo szare. Na grzebiecie jest bardzo wyraźnie zaznaczony wzór. Samiec odznacza się nieco bardziej krępą budową ciała aniżeli samica. W okresie godowym jego ubarwienie nabiera intensywności. Jaszczurkę tę spotkać można zarówno na równinach, jak i na terenach górskich. W tym drugim przypadku spotkać ją można przeciętnie mniej więcej do wysokości wynoszącej dwa i pół tysiąca metra ponad poziomem morza. Bardzo lubi wygrzewać się na słońcu, a aktywność wykazuje w ciągu dnia, na noc chowa się w swych kryjówkach.
Jedną z przedstawicielek rodziny fokowatych jest foka Weddella. Jest ona morskim drapieżnikiem. W warunkach naturalnych spotykana jest przede wszystkim w morzach znajdujących się na Antarktyce. Jest to gatunek, któremu póki co nie zagraża wyginięcie. Jego liczebność mieści się aktualnie w przedziale pomiędzy pół miliona a milionem. Jest to duże zwierzę. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi przeciętnie od trzech metrów do trzech i pół. Waga jest zróżnicowana i waha się pomiędzy trzystu pięćdziesięcioma kilogramami a czterystu pięćdziesięcioma. Barki oraz głowa tego zwierzęcia odznaczają się czarnym kolorem. Boki posiadają nieco jaśniejsze zabarwienie, ponadto znajdują się na nich czarne plamy. Nie jest to zwierzę skore do odbywania wędrówek o regularnym charakterze. Zazwyczaj foki te prowadzą samotniczy tryb życia. Podstawę ich pożywienia stanowią głowonogi oraz nieduże ryby. Nazwane zostały tak, a nie inaczej na cześć człowieka, który je odkrył, a był nim James Weddell, żeglarz z Anglii.
Jaszczurka zwinka to kolejna przedstawicielka rodziny jaszczurek właściwych. Spotykana jest ona w naszym kraju i chociaż spośród wszystkich gadów występujących na terenie naszego kraju jest gatunkiem najbardziej licznym i rozpowszechnionym, objęta jest ścisłą ochroną. Generalnie rzecz biorąc, w warunkach naturalnych zwierzę te spotkać można na praktycznie całym kontynencie europejskim, chociaż oczywiście są takie rejony, gdzie nie ma jej wcale. W naszym kraju długość ciała dorosłego osobnika rzadko kiedy przekracza dwadzieścia centymetrów, jednakże we wschodniej części Europy żyją egzemplarze osiągające długość do dwudziestu ośmiu centymetrów. Gady te charakteryzują się między innymi tym, że są bardzo przywiązane do terytoriów, na jakich żyją. Zwykle spędzają na nich całe życie, w przypadku niebezpieczeństwa stają do ich obrony. Podstawę pożywienia zwinki stanowią rozmaite bezkręgowce takie jak ślimaki, owady oraz pająki. Bywa też i tak, że zjada ona innych przedstawicieli swego gatunku.
